تبلیغات
اندیشه - نظریه ادیان در مورد آن دنیا (آخرت)

اندیشه

نظریه ادیان در مورد آن دنیا (آخرت)
موضوع:
دوشنبه 9 اسفند 1389 05:47 ب.ظ

این سؤال تقریباً ذهن همۀ ما را به خود مشغول کرده است . واقعاً پس از مرگ چه اتفاقی می افتد؟ آیا به همین سادگی از بین خواهیم رفت و دیگر وجود نخواهیم داشت؟  آیا پس از مَرگ، همه به یک جا می روند و یا اینکه افراد مختلف به مکان های متفاوت منتقل خواهند شد؟  آیا واقعاً چیزی به نام بهشت و جهنم وجود دارد؟

ادیان همگی به آن دنیا اعتقاد داشته و آنرا جاویدان می دانند.

* زرتشت :

دردین زرتشت اعتقاد به معاد یکی از ارکان اساسی تعالیم آن است، اهمیت اساسی دارد زیرا هم‌ پایان زندگی فرد و هم پایان عمر دنیا هر دو با هم فرجام جهان هستی هستند. جاودانگی انسان همانند جاودانگی بسیاری از مقدسات دین زرتشت از معتقدات آنان است.

بنابر اعتقاد زرتشتیان، روح انسان پس از مرگ تا ٣ شب اطراف بدن میت باقی می‌ماند و پیرامون گفتار خویش در طول حیات دنیویش در شب اول می‌‌اندیشد. سپس در شب‌های دوم و سوم نیز درباره پندار نیک و کردار نیک خویش اندیشه می‌کند. توجه به گفتار نیک، پندار نیک و کردار نیک در دین زرتشت همانند دیگر ادیان آسمانی مورد اهتمام است.

پس از این سه شب است که روح برای داوری درباره اعمال خوب یا بدش که اینک در برابرش وجود دارد نزد داوران مهر حضور می‌یابد و براساس گفتار نیک و کردار نیک و پندار نیک وی در برابر بدی‌هایی از همان نوع سنجش صورت می‌گیرد و وی راهی بهشت یا دوزخ می‌شود. در اعتقادات زرتشتی برزخ نیز وجود دارد، اما برزخ همانند اعتقاد مسلمین جای انتظار همه اموات نیست، بلکه فقط مردگانی که نیکی‌ها و بدی‌های گفتار و پندار و کردار آنان برابر شود در هستگان یا برزخ جای ‌می‌گیرند. هستگان مکانی است ما بین بهشت و دوزخ و در واقع معادل آن در فرهنگ اسلامی، مکانی به نام اعراف که مابین بهشت و جهنم است. زرتشتیان تفکر مسیحیت را که مرگ و زندگی فردی بتواند کفاره گناهان دیگران باشد را نمی‌پذیرند.

در معاد زرتشتیان، پلی برای عبور نیکوکاران و رستگاران به سوی بهشت وجود دارد.

با عبور از این پل، رویت ایزدان معنوی نیز امکان‌پذیر است. در اسلام شبیه همین اعتقادات وجود دارد که هر انسانی باید از پل صراط عبور کند و آن را بر بالای جهنم قرار داده‌اند تا آنان که بندگی خدای یکتا را نکرده‌اند و حق‌الناسی به عهده ایشان است، در میانه راه در جهنم سقوط کنند.

در اعتقادات زرتشتی گریه و زاری افراطی بر اموات جایز نیست و صبر و بردباری بر مرگ عزیزان ممدوح است. در دین زرتشتی چنانچه بازماندگان گریه و زاری بیش از اندازه کنند اعتقاد بر این است که گریه و زاری آنان چون زیاد شود همچون رودی طغیان کرده وگذر مرده آنان را از پل با مانع و مشکل مواجه می‌کند، به همین دلیل آن را گناه می‌دانند.

زرتشت خود را پیامبر مى دانست و مردم را به پرستش اهورامزدا فرا مى خواند و آنان را به پاداش اخروى نوید مى داد که در صورت عمل به نیکى ها بدان نایل مى شدند; چنان که در نیایش با اهورامزدا مى گوید:
من روانم را با «منش نیک» به فراترین سراى خواهم برد; چون از پاداشى که «مزدا اهوره» براى کردارها برنهاده است، آگاهم.
مؤمنین به زرتشت، با توجه به پیام هاى صریحى که در اوستا آمده است، معتقد به جاودانگى روح اند و مى گویند:
روان پس از ترک جسم تا روز رستاخیز در عالم برزخ مى ماند هم چنین آنان به صراط، میزان اعمال، بهشت و دوزخ معتقدند.
بهشت آیین زردشت چیزى مانند بهشت اسلام است.

* یهودیت :

متخصصان علوم ادیان بر آنند که اعتقاد به بهشت و جهنم و روز جزا در تورات مطرح نشده و این عقیده پس از همجواری بنی‌اسرائیل با ایرانیان در دوره اسارت، از آیین زرتشتیان تاثیر گرفته است. به نظر می‌رسد مهم‌ترین و اولین منابع تشریح اعتقاد به معاد در منابع دین یهود، کتاب تلمود است.

طبق اعتقاد یهودیت ، روح انسان بلافاصله پس از مرگ و تدفین در دادگاه الهی بر اساس اعمالش مورد قضاوت واقع شده و بر اساس آن تعیین تکلیف می گردد. اگر فرد صالح باشد در جهان ارواح ( عولام هَنشاموت) که دنیایی است شبیه آخرت قرار می گیرد که از آرامش و نعماتی شبیه به جهان آخرت تا روز قیامت بهره‌مند می گردد ولی اگر فرد خطا کار باشد تنبیه و جریمه او از همان هنگام شروع می گردد. که پس از پایان دوران کیفر و مجازات ، بر اساس اعمال نیکش از نعمات جهان ارواح بهره مند می گردد تا زمان احیای مردگان و رستاخیز. که در روز رستاخیز، بسیاری از افراد ( بجز گروه خاصی از خطاکاران) احیاء می گردنند که گروهی مستوجب مجازات جاودانه می گردند ولی بقیه از جهان آخرت که شامل دو مرحله است برخوردار می گردند. مرحله اول زندگی مادی است شبیه به زندگی حضرت آدم و حوا قبل از خطا در باغ عدن و سپس بتدریج جسم انسان نیز تعالی یافته و جنبه روحانی و معنوی می یابد ( همانند جسم حضرت الیاس نبی که طبق اعتقاد یهود زنده و بدون نیاز به گذر از معبر مرگ به جهان آخرت رسیده است) و مرحله دوم جهان آخرت که کاملا معنوی و روحانی و بهره بردن و پیوستن به نور لایزال الهی است شروع می گردد.

* مسیحیت :

در مسیحیت مهم‌ترین سمبل رستاخیز، وجود خود حضرت مسیح است. عیسی‌مسیح که نزد مسیحیان خدایی تجسد یافته در میان انسان‌ها برای به دوش گرفتن بار گناهان آنان است، وسیله نجات دیگر گناهکاران به حساب می‌آید. بعضی وجه تسمیه نام دیگر عیسی را که یسوع استخلاصی و رهایی خلایق از آتش جهنم دانسته‌اند.

1- ‌ مسیحیان به زندگی پس از مرگ اعتقاد دارند. 2- سعادت انسان دغدغه‌ای است که مانند دیگر ادیان در مسیحیت مورد اهتمام است. 3-‌ راه نجات و سعادت بشر با طراحی تجسد پسر خدا (خدا)‌ در قالب عیسی و به صلیب‌ کشیده شدن او و هموار کردن رنج و مصائب بشر بر وجود خویش معلوم شد. 4- رستاخیز عیسی که خود گواهی بر زنده شدن پس از مرگ است درباره عیسی مسیح اساس ایمان مسیحیت است. مسیحیان معتقدند عیسی پس از رستاخیز به آسمان عروج کرده و کنار خداوند قرار گرفته است. در آموز‌ه‌های مسیحیت، بهشت و جهنم وجود دارد و سعادت پس از مرگ آنچنان که ذکر شد به ایمان به مسیح برمی‌گردد. کتابمقدس نه فقط حیات پس از مرگ را تأئید می کند، بلکه آن را جاودانی و بسیار پر جلال توصیف می نماید.

* اسلام :

پس از توحید و یکتاپرستی، مهم‌ترین مساله مورد توجه در اسلام و قرآن معاد (زنده شدن مردگان در جهان آخرت)است، زیرا نزدیک به یک‌چهارم آیات قرآنی در تشریح و توضیح آموزه‌های معاد مطرح شده است. بسیاری از مسائل مربوط به معاد از جمله امکان بازگشت به زندگی پس از مرگ و دلایل وقوع معاد پس از زندگی دنیا، نمونه‌های عینی معاد ، مباحث درباره برزخ و معاد جسمانی و حتی جزئیات نعمت‌های بهشتی و عقوبت‌های جهنم، رسیدگی به پرونده اعمال، حساب و میزان و ... در آیات قرآنی بیان شده است.

* بهائیت :

مضمون بیان حضرت بهاالله این چنین است که روح انسان صعود به عوالم لانهائیه را ادامه خواهد داد. دانش و عقل ما را، به چگونگی و طبیعت آن عوامل راهی نیست. همان گونه که طفل در رحم مادر قادر به درک این عالم نمی باشد، ما نیز از درک عالمی که به سویش خواهیم رفت، عاجز و قاصریم .

(مکتوب از حضرت ولی امرالله 18 اکتبر 1932)

مرگ جسمانی در حکم پایان ترقیات روح انسانی نیست بلکه مرحله ی جدیدی را آغاز می کند. حضرت بهاالله تعلیم می دهند که امکاناتی عظیم و وسیع در انتظار ارواح در عالم دیگر است . پیشرفت روحانی در آن رتبه نا محدود است و هیچ انسانی مادام که در عالم خاکی می باشد، قادر به تصور عظمت و وسعت آن نیست.

(مکتوب از حضرت ولی امرالله 22 می 1935)

غنای آن عالم تقرب به روح است در این صورت یقین است که مقربان درگاه الهی را شفاعت جائز و این شفاعت مقبول حق. اما شفاعت در آن عالم مشابهت به شفاعت این عالم ندارد کیفیتی دیگر است و حقیقتی دیگر که در عبارت نگنجد





آخرین مطالب ارسالی











Designer Mohammad Raiei And copyRights 2011